Friday, April 12, 2013

Apologies


It has been a while and this memory refuses to wane.

I had just rushed into a vilAsininAtyam recital by Swapnasundari at Kalakshetra; I was late by about an hour. She was wrapping a padam up.

This was a jAvaLi in kedaragowLai beginning 'attavAru'. I do not comprehend Telugu much. She translated it for us - a mugda nayikA, an inexperienced adolescent, yearns for a night's union with her beloved before she is taken away to her husband's place by her mother-in-law.

I understand abhinaya and this is my rough rewriting of what i saw.

I was much younger 
and unaware
as i jumped around and played,
my loving mother 
undid my two swaying pigtails
to make one - one plait for each decade that i shall be his -
behind my head,
and wrapped me with other prickly jewelry
and those bangles, whose jingle i fell for, that morning.

I did not get why my cloth 
was tied to his.

Had i known of your handsome self, 
had i known then of you, O Gopala,
i would have cried 
at least a voice louder
that i be yours.

I don't joke when my wedding knot weighs me down.
The sun shall rise soon; They are here to take me away.

Give me this moment. 


A jAvaLi is usually a fast paced piece, as this was as well. This huge old lady transformed into a light-footed child. And the two pigtails, as she slowly undid them, told me what it may feel to actually be 'given-away' unaware. I doubt if i have felt the weight of objectification ever before like i did then; A parakIyA* suddenly made sense; so did the abhisArikA**.

Art made sense.

Many a conversation with my friends have passed where i jokingly argued for child-marriage. I take them back, now. I am sorry.


-

*parakIyA is a woman whose loyality lies or has to lie with a man other than her beloved.

**abhisArikA is a woman who sneaks out to meet her beloved.

சுவர்ப்பாலை


திணை. என்னால் மொழிபெயர்க்க முடியாது என்று நான் இடம்விலகும் சொற்பட்டியலில் முதற்ச்சொல். 'Landscape' என்று அதை மொழிபெயர்ப்போர் உண்டு. 

இன்று ஆப்ரிக்க சமூகவியலை ஒரு பேராசிரியர் விவரித்துக் கொண்டிருந்தபோது, தமிழ்ச்செய்யுள் ஐந்திணை வகைகள் என் நினைவை கிளறிக்கொண்டுவந்தன. 

வகுப்பறையின் வெளி நடைபாதையில் மழை பெய்ததன் அடையாளம் தெறித்திருந்தது. கழுத்தளவு உயர ஜன்னலின் வழியாக சற்றே வழுக்கிக்கொண்டே எட்டிப்பார்த்தால் மூங்கில்களும் ஆலிலைகளும் கண்ணைப்பரித்தன; நனைந்த பாதையின் மேல் இலைச்சிதறல். கனவு ஒன்று மெல்ல பறந்து சென்று அங்கே அலைந்தது. முல்லைப்பண் ரீங்காரம். தேன், இளவெய்யில், மலையொளியிடம். வீசியதோ நெய்தற் காற்று; கடலோரம் உப்பூரியிருப்பவள் ஒரு நசை. தோழி தேநீர் கொண்டுவந்து கொடுத்துவிட்டு இடைநிலங்கள் பற்றி ஏதோ கேட்டாள். 'என்ன?' அரைக்கனவு கண்களுடன் நிமிர்ந்து பார்த்தேன். நாங்கள் இருந்தது மருதத்திற்குரிய நிலப்பரப்பிலாம். வளர்ந்திருப்பது... இல்லை, வளர்த்திருப்பது செதுக்கப்பட்ட அரைவேக்காடு , முல்லையல்ல, சுவர்ப்பாலை - திணையற்றதோ?

(இரண்டு வருடங்களுக்கு முன் கிறுக்கியது)